Waarom oprechte aandacht belangrijk is

Dat ik hier ben, is door u

Dirk de Wachter, hij schreef het prachtige boek “Vertroostingen“. Over zijn pad met kanker. Wat hij nodig had en hoe hij ook steeds meer niet zonder zijn partner kan. Heb je het boek gelezen? Echt een ‘werk’ voor ons als hupverleners. Om te ontdekken hoe we nog beter kunnen ondersteunen. Hoe het soms in hele kleine dingen zit. 

In februari stond hij in Psychologie Magazine. Vooral het eerste plaatje raakte me:

Wat er ten diepste toe doet is een blik, een aanraking, een bemoedigend woord van de ander

Dit is in feite de essentie van het artikel. Een prachtig citaat: “wij zijn in de blik van de ander. Dat ik hier nu ben, is door u. Doordat u mij aankijkt en naar mij luistert. De mens verschijnt in de ontmoeting.”

Prachtig! De mens verschijnt in de ontmoeting…

Rouwen in interactie met de omgeving

Wat getransformeerd is wordt geïntegreerd

Transformeren is verwerken

Wat is het toch belangrijk dat we anderen om ons heen hebben. Gewoon in het dagelijks leven. Maar nog eens extra ingewikkeld als we worden geconfronteerd met groot verlies. Hoe blijven we de rouwende mens dan ‘nabij’. Kunnen we verduren wat ze laten zien? Dat is echt niet altijd makkelijk. Ik weet het, al vijfentwintig jaar begeleid ik kinderen, jongeren en volwassenen bij grote verliezen. Meestal dood, scheiding, of ziekte in het gezin. 

Het is altijd ook weer op zoek gaan met de rouwende hoe de sociale omgeving hen opvangt. Want ‘rouwen doen we in interactie met de omgeving’. En jij en ik weten hoe de omgeving het op kan geven. 

Where focus goes energy flows

Zo is het altijd goed om met de rouwende ook op zoek te gaan naar wie er wél is in de omgeving. De focus kan gaan naar wat er niet is, maar focus bepaalt veel van wat we wel of niet zien. Focus dus op wie is er wel? Wat doet die persoon? Hoe ‘ziet’ die persoon de rouwende? En laat de persoon in rouw ook wel eens merken aan die ander hoe het wordt gewaardeerd? Iedereen wil erkenning. Dat zal heus niet de reden zijn dat de naaststaande de rouwende steunt, maar alsnog fijn. Toch?

De kers op de taart

Ik ben niet roomser dan de paus hoor. Naast dat ik natuurlijk een factuur stuur voor de hulp die ik bied, zit de echte kers op de taart als mensen blij zijn met de interventies die ik inzet. Als ik merk dat mensen erdoor geholpen zijn. Dát is de werkelijke beloning. 

Sterker nog, dat is wat ik van vele hulpverleners terughoor: natuurlijk wil je betaald worden voor wat je doet, is ook belangrijk want het zou de rouwende ook een ongemakkelijk gevoel kunnen geven als je het gratis doet, maar de werkelijke beloning die zit ergens anders. 

We zijn niet voor niets hulpverlener geworden, toch?