Stroebe en Schut (1999, 2002) hebben het duale procesmodel beschreven. Zoals het woord al zegt, gaat het hier om het proces. Hoe beweegt men in het rouwproces.
We zien in dit model twee typen stressoren, de stressoren die te maken hebben met de realiteit van het verlies en die te maken hebben met de realiteit van het herstel, het dagelijks leven, het invullen van de nieuwe rollen.
De slingerbeweging. Heen en weer gaan tussen de verlieskant en de herstelkant. De rouwende heeft ze beide nodig. Als men te veel in het verlies zit, dan vermindert de energie en veerkracht, als men te veel in het herstel zit dan is men wellicht het verlies aan het vermijden.
Hierbij de aantekening dat onderzoek aantoont dat mannen meer in de herstelkant zitten en vrouwen meer in de verlieskant.

Vermijden is soms ook heel nodig en goed. Soms is het verlies (op momenten) te groot om onder ogen te zien. Dan móet men wel doen alsof het niet heeft plaatsgevonden. Men moet immers ook de levenstaken uitvoeren, de combinatie van levenstaken met de verlies oriëntatie in het procesmodel, maken dit soms onmogelijk.
Dit model laat zien waarom de rouwende soms zo ontdaan kan zijn omdat hij gister een heel leuk feest heeft gehad, maar de volgende dag zich weer zo verdrietig voelt!
In rouw gaat men heen en weer
Het hoort heen en weer te gaan. Dat is goed.
Dit heen en weer gaan kan tot in lengte van dagen duren. Rouw kent geen eindpunt. Vaak zien we dat op belangrijke momenten in het leven de rouw weer opspeelt. Dat de verlieskant weer wordt geraakt.
Belangrijk is dat men de heen en weer beweging blijft maken in rouw. Waarbij het logisch is dat men de eerste periode vooral in de verlieskant zit en later wat meer naar de herstelkant kan bewegen.
Wat we zien is dat als de rouwende heen en weer gaat tussen deze twee kanten, men zich de minste zorgen hoeft te maken. Het lijkt er dan op dat iemand zijn rouwproces ‘rouwadequaat’ doorloopt.
Het vast (blijven) zitten in één van de twee kanten, kan leiden tot gecompliceerde rouw.
Het fasenmodel van Kübler-Ross gaat over de emoties die een rouwende voelt, het takenmodel van Worden gaat over de taken die een rouwende moet doorlopen, het duale procesmodel gaat over het verloop van het proces.
Het fasenmodel van Kübler-Ross kan worden gezien als emotiegerichte coping, het takenmodel van Worden als probleemgerichte coping (je ‘doet’ iets om met het probleem om te gaan, het uitvoeren van taken is een actie) en het duale procesmodel combineert beide en laat ook zien hoe belangrijk een goede afwisseling is.
We kunnen e.e.a. ook samenvoegen in het volgende plaatje, waarbij aangetekend moet worden dat dit niet een onderzocht model is, puur op basis van gevoel:

Je ziet hierbij dat hechting ook een rol speelt en van invloed is op het proces van rouw.

